18/8/2009 - armağan

Başlangıçlarım ve sonlarım vardı sessizce

Beliriverirdi

Ben bile anlamazdım neyin başlayıp neyin bittiğini

Bu işin nasıl olduğunu

Gümüş bir güvertede uzanıp gökyüzünü kazırdım gözkapaklarımın içine

Yeni doğmuş bir çocuk gibiydi bulutlar

Deniz çöl gibiydi

Ulu bir yok edişin azametiyle kibirli

Benim dışımda oluverirdi her şey

Çiçeğe duran şeftali

Kokularını salan ayva benim dışımda

Bir ben bilmezdim

Herkes bilirdi oysa

Ben bilmezdim nasıl büyür insan,

Ne zaman taşa dönüşür yürek

Sevmekten ne zaman vazgeçer

Sevdiğin insanlara dokunmakta ne kötülük vardı ki?

Oysa tene değen elimdi

Gümüş bir güvertede

Sesini dinliyordum parmaklarımın

Mutluydu onlar

Öptüğüm dudaklar mutluydu

Ölümü unutturan bir boşluktu

Tanrının kadına armağanı.

2009-08-18 15:20:45 - slm

2009-08-18 09:24:58 - SELAM OLA